سانسور و دستکاری در الگوریتم ها: سلاحی برای ساکت کردن صدای مخالفان

سانسور و دستکاری در الگوریتم ها: سلاحی برای ساکت کردن صدای مخالفان

بعد از ناکامی «نیوزگارد» – سیستم امتیازدهی اخبار که با حمایت جمعی از شخصیت های برجسته محافظه کار راه اندازی شده بود – به منظور جذب مخاطب برای شرکت های فناوری و شبکه های اجتماعی، یک سازمان دیگر بی سر و صدا برای هدایت الگوریتم های خبری غول های فناوری نظیر گوگل، فیس بوک و مایکروساف به میدان آمده است: «پروژه تراست (اعتماد).»

«پروژه تراست» اگرچه با نیوزگارد تفاوت هایی دارد دارد، اما هدف مشابه آنها احیای «اعتماد» در رسانه های شرکتی جریان اصلی نسبت به آلترناتیوهای مستقل، از طریق به کار گیری «شاخص های اعتماد» برای الگوریتم های خبری شبکه های اجتماعی به یک شیوه تعمدا غیرشفاف است. بخش عمده ای از بودجه پروژه تراست از سوی شرکت های بزرگ فناوری چون گوگل، الیگارش های فناوری مرتبط به دولت نظیر پیر امیدیار و بنیاد نایت یکی از سرمایه گذاران اصلی نیوزگارد تامین می شود؛ موضوعی که نشان از وجود یک انگیزه نهانی در ترویج  خستگی ناپذیر رسانه های جریان اصلی «سنتی»  به منظور جلوگیری از موفقیت صداهای آلترناتیو مخالف دارد.

به ویژه این واقعیت اهمیت دارد که «شاخص های اعتماد» پروژه تراست پیشاپیش برای کنترل این مسئله به کار گرفته شده که موتورهای جستجوی برتر نظیر گوگل و بینگ و شبکه های اجتماعی بزرگ همچون فیس بوک چه چیزهایی را در اخبار ترویج کنند و چه چیزهایی را به حاشیه برانند. هر چند که تعاریف انجام شده از این «شاخص های اعتماد» – که هشت مورد آنها در حال حاضر مورد استفاده قرار می گیرند – به طور عمومی در دسترس همگان قرار دارد، ولی نحوه مورد استفاده قرار گرفتن آنها از سوی شرکت های فناوری و شبکه های اجتماعی بزرگ برای کسی روشن نیست.

هدف پروژه تراست افزایش دادن اعتماد عمومی نسبت به همان رسانه های سنتی است که نیوزگارد به آنها علاقه مند بود و از کدهای اچ تی ام ال شده در مقالات خبری مطلوب خود استفاده می کرد تا محتوای آنها را به بهای سرکوب آلترناتیوهای مستقل ترویج کند. حتی اگر  تلاش های این پروژه برای ترویج «اعتماد» نسبت به رسانه های تشکیلات ناکام بماند، کدهای  تعبیه شده در درون سایت های خبری مشارکت کننده، به این رسانه های تشکیلاتی اجازه می دهند همان الگوریتم هایی را دور بزنند که در حال حاضر رقبای مستقل خود را هدف می گیرند. در نتیجه با توجه به اینکه آنها در جهت همگون سازی چشم انداز رسانه های آنلاین به نفع رسانه های جریان اصلی حرکت می کنند، موضوعاتی چون «اعتماد» عمدتا منتفی می شود.

سالی لهرمان مدیر پروژه تراست این نکته را روشن می کند که از نظر او فقدان اعتماد عمومی به رسانه های جریان اصلی و رهبری رو به افول آن، نتیجه «رقابت ناخواسته از سوی کارآفرینی های فاقد اصول است که کار آنها بیشتر تضعیف نقش و هدف اصلی روزنامه نگاری به عنوان موتور محرکه ای برای دمکراسی است.»

آشنایی با پروژه تراست

پروژه تراست خود را به عنوان «کنسرسیومی از شرکت های خبری برتر» توصیف می کند که نقش آن توسعه «استانداردهای شفافیت سازی است که به دسترسی آسان تر شما به کیفیت و اعتبار روزنامه نگاری موثق کمک می کند.» این کار از طریق ایجاد خلق چیزی انجام می شود که آن را «شاخص های اعتماد» می نامد و وب سایت های این پروژه آن را تحت عنوان «یک استاندارد دیجیتال که به نیازهای مردم پاسخ می دهد» توصیف می کند. با این حال علاوه بر اینکه  بسیار بعید است این شاخص های اعتماد در برآوردن «نیازهای مردم» توفیقی پیدا کنند، به نظر می رسد که هدف اصلی آنها دستکاری در الگوریتم های خبری موتورهای جستجو و شبکه های اجتماعی به نفع شرکای رسانه ای این پروژه باشد تا به نفع کلیت جامعه.

خاستگاه اصلی پروژه اعتماد به «میزگردی» در سال ۲۰۱۲ باز می گردد با میزبانی «مرکز اخلاقیات به کار گرفته شده مارکولا» در دانشگاه سانتا کلارا برگزار گردید. مرکزی که مدیر عامل پیشین شرکت اپل مایک مارکولا آن را بنیان گذاشته است. این میزگرد به «میزگرد  اخلاقیات روزنامه نگاری دیجیتال» معروف و توسط سالی لهرمان روزنامه نگار ایجاد شد که آن زمان در ارتباط با «میزگرد اجرایی رسانه های جدید» و «دیدبان اعتبار آنلاین» انجمن روزنامه نگاران حرفه ای در مرکز مارکولا کار می کرد. لهرمان به وضوح عنوان کرده است که پروژه تراست فقط برای «سازمان های خبری که به استانداردهای سنتی وفادار مانده اند» ایجاد می شود.

ایده مشخصی که محرک ایجاد خود پروژه تراست بود، در یکی از جلسات سال ۲۰۱۴ این میزگرد متولد شد، زمانی که لهرمان از یک متخصص در یادگیری ماشینی در توئیتر و ریچارد گینگراس رئیس اخبار گوگل پرسید که آیا از الگوریتم ها می توان برای تقویت اخلاقیات به جای لطمه زدن به آنها استفاده کرد و آنها پاسخ مثبت به این سئوال دادند.  گینگراس قول همکاری داد.» به عبارت دیگر هدف پروژه تراست از همان ابتدا بازی با الگوریتم های موتورهای جستجو و شبکه های اجتماعی در تبانی با  شرکت های فناوری بزرگ چون گوگل و توئیتر بوده است.

همانگونه که خود پروژه تراست اشاره می کند، معنای تغییر دادن الگوریتم ها در همکاری با مدیران غول های فناوری چون گینگرس و «سردبیران ارشد صنعت رسانه از ۸۰ رسانه و موسسه رسانه ای» تدوین شد که همگی از رسانه های شرکتی جریان اصلی محسوب می شوند. قابل ذکر آنکه شرکای رسانه ای پروژه تراست که در ایجاد «استانداردهای» جدید برای الگوریتم های خبری نقش دارند، از جمله نشریات بزرگی هستند که الیگارش های ثروتمند مالکیت آنها را در  اختیار دارند: واشنگتن پست که ثروتمندترین مرد جهان جف بزوس مالک آن است؛ اکونومیست که خانواده ثروتمند روچیلد مدیریت آن را در دست دارند و گلوب و میل که در تملک ثروتمندترین خانواده کانادا یعنی خانواده تامسون قرار دارد که مالک تامسون رویترز نیز هستند. دیگر شرکای پروژه تراست شامل نیویورک تایمز، میک، تلویزیون هرست، بی بی سی و شبکه یو اس ای تودی هستند.

سایر رسانه های بزرگی که در «شورای رهبری اخبار» مرکز مارکولا نماینده دارند عبارتند از فایننشال تایمز، گیزمودو مدیا و وال استریت جورنال. این شورا – که شامل گینگراس و اندرو انکر مدیر مدیریت محصولات فیس بوک نیز عضو آن هستند، «پروژه تراست را بر اساس شاخص های اعتماد ما هدایت می کنند.»

این شاخص های اعتماد هسته فعالیت های پروژه تراست را تشکیل می دهند و یکی از مکانیسم های کلیدی را فاش می کنند که از طریق آن گوگل، توئیتر و فیس بوک الگوریتم های خود را به نفع این رسانه ها یا کسب امتیازات مثبت در«شاخص های اعتماد» تغییر داده اند. از نظر آنها هدف این شاخص های اعتماد، «شفاف تر کردن» نشریات خبری به عنوان راهی برای افزایش اعتماد جامعه نسبت به آنهاست. هر چند که ۳۷ مورد از این شاخص ها تاکنون تدوین شده اند، اما به نظر می رسد که ۸ مورد آنها در حال حاضر مورد استفاده قرار می گیرد.

میلیاردرهای حوزه فناوری پشت پروژه تراست قرار دارند

با توجه به اثر ثروتمندان ثروتمندتر می شوند پروژه تراست بر چشم انداز اخبار آنلاین، تعجبی ندارد که بفهمیم هزینه آن را چهره ها و نیروهای ثروتمند و قدرتمندی می پردازند که در کنترل جریان اخبار و اطلاعات آنلاین سابقه روشنی دارند.

پروژه اعتماد آنگونه که در وبسایت خود نوشته، در حال حاضر بودجه خود را از نیکوکاری کریگ نیومارک، گوگل، فیس بوک، صندوق دمکراسی موسس ای بی یعنی پیر امیدیار، بنیاد جان اس. و جیمز ا. نایت (که معمولا با عنوان بنیاد نایت از آن نام برده می شود) و بنیاد مارکولا دریافت می کند. وب سایت این پروژه همچنین می گوید که گوکل «یکی از حامیان مالی اولیه » پروژه  بوده و در اصل کریگ نیومارک موسس  کریگ اسلیست بوده که بودجه این پروژه را تامین کرده است. همانطور که اشاره شد ریچارد گینگراس از موسسان  پروژه تراست در حال حاضر معاون خبری شرکت گوگل است. وب سایت این گروه نقش فعلی گینگراس را در این سازمان به عنوان یک «اوانجلیست قدرتمند» توصیف می کند که «همیشه می توان برای مشورت های تخصصی و دلگرمی گرفتن روی او حساب کرد.» نقش فعلی نیومارک در پروژه تراست را وبسایت این پروژه «تامین کننده مالی و رابط» توصیف کرده است.

راه اندازی پروژه تراست راهی است برای تامین بودجه سانسور سایت های خبری مستقل و همزمان تلاش برای نجات شهرت رسانه های جریان اصلی و بازگردادن چشم انداز رسانه های آمریکایی و بین المللی به سال های گذشته که این رسانه ها قادر بودند بر روایت های مطرح شده سلطه داشته باشند.

هرچند محتمل به نظر نمی رسد که ابتکارات این پروژه در احیای اعتماد نسبت به رسانه های جریان اصلی موفق شود. با توجه به نمونه های بسیار اخیر و فزاینده  انتشار اخبار جعلی همین رسانه های «سنتی» و ناکامی آنها در پوشش چشم اندازهای حساس وقایع، تدوین کدهای تغییر دهنده الگوریتم ها در مشارکت با وب سایت ها توسط این پروژه، نشان می دهد که هدف واقعی آن هیچ ربطی به بهبود اعتماد عمومی ندارد بلکه ایجاد نوعی استقلال برای سانسور سیلکون ولی بر رسانه های مستقل است که از حقیقت با قدرت سخن می گویند.

نویسنده: ویتنی وب ( Whitney Webb) از نویسندگان سایت مینت پرس

منبع: mintpressnews

بیشتر بخوانید
اسپیلبرگ سریال ترسناک ویژه تماشا در گوشی‌های هوشمند می‌سازد
اسپیلبرگ سریال ترسناک ویژه تماشا در گوشی‌های هوشمند می‌سازد